دست افتاده بگيرى ز زمين برخيزد * به ز شب خيزى وشاباش ز ياران بردن نفس خود را شكنى تا كه أسير تو شود * به ز اشكستن كفّار وأسيران بردن خواهى ارجان به سلامت ببرى تن درده * طاعتش را ندهى تن ، نتوان جان بردن سر تسليم بنه هرچه بگويد بشنو * از خداوند أشارت ز تو فرمان بردن دل بدست آر ز صاحب دل وجان از جانان * بخش كل تن بتوان فيض بجانان بردن . وله رحمه اللَّه أيضاً : بهوش باش كه حرف نگفتنى نجهد * نه هر سخنى كه به‌خاطر رسد توان گفتن يكى زبان ودو گوش است أهل معنى را * اشارتى بيكى گفتن ودو بشنفتن سخن چه سود ندارد نگفتنش اوليست * كه بهتر است ز بيدارى عبث خفتن هذا ورأيت على ظهر نسخة عتيقة من كتاب الصّافي ما صورته : قبض المعتصم بحبل اللَّه المؤمن المهيمن محمّدبن مرتضى المدعوّ بمحسن سنة احدى وتسعين والف وهو ابن‌اربع وثمانين واللَّه العالم . ثم ليعلم انّ مولانا محسن الأَديب النّحوي الّذي ينسب إليه شرح العوامل المائة